Najbardziej podstawową metodą wspomagania rozrodu jest IVF - in vitro fertilization with embryo transfer, czyli zapłodnienie in vitro wraz z przeniesieniem zarodka ludzkiego do macicy. W naturalnym procesie rozrodu do zapłodnienia dochodzi w jajowodzie. Tam następuje połączenie komórki jajowej żeńskiej z męskim plemnikiem. Metody leczenia niepłodności poprzez wspomaganie rozrodu przeznaczone są dla par, które nie mają szansy na posiadanie potomka w procesie naturalnego zapłodnienia ze względu na istniejące przeszkody medyczne lub biologiczne mogące występować  zarówno u kobiet jak i mężczyzn. IVF polega na stworzeniu sztucznych, laboratoryjnych warunków umożliwiających zapłodnienie poza organizmem matki. Zapłodnienie in vitro, zwane także zaplemnieniem, polega na pobraniu komórek jajowych z organizmu kobiety i dodaniu, po kilku godzinach, plemników. Na skutek połączenia się komórki jajowej z plemnikiem dochodzi do powstania zarodka, który po około 2 dniach sztucznej hodowli zostaje za pomocą sondy umieszczony w jamie macicy. Dalszy rozwój zarodka przebiega identycznie, jak w przypadku zapłodnienia naturalnego.